<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/32953477?origin\x3dhttp://for-gotten.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>
♥ Friday, August 17, 2007

今早起床時,望著窗外下起了倾盆大雨.
心中有種默名奇妙的開心.
因為想到能有個藉口坐父親的車上學,
不必又孤獨一個人走.
開口問了他,
他答應了.
不過當我準备好時,
他告訴我說,
"雨已經小了,自己拿把伞去上學吧."
之後,他就出去了.
瞧著他的背影離去,
我不津感到失落.
難到兒子想要父親送他上學有那麽難嗎?
想要父親多一點的陪伴或是多一點的關懷.
真的有那麽難嗎?
你除了會罵我和打我,你還會甚麽?
我須要的不是你的訓言,而是你那麽多一點點的關心.